Όλοι έχουμε παρατηρήσει πως το λάδι ξεχωρίζει από το νερό, έτσι και τα λιπίδια μέσα στο σώμα αποτελούν μία ξεχωριστή φάση από την υδάτινη είτε βρίσκονται στο αίμα είτε στο εσωτερικό των κυττάρων μας. Για το λόγο αυτό ο έλεγχος της κυκλοφορίας και της αποθήκευσής τους απαιτεί εξειδικευμένους μηχανισμούς και σχηματισμούς.
Όσον αφορά τη μεταφορά τους στο αίμα γίνεται με ειδικές πρωτείνες της κατηγορίας των λιποπρωτεινών, ενώ η αποθήκευσή γίνεται στα λιποκύτταρα που έχουν την ικανότητα να συνθέτουν και να αποθηκεύουν ποσότητες λιπιδίων.
Εκτός όμως από τη χρησιμότητά τους ως ‘δεξαμενές’ ενεργειακών αποθεμάτων, τα λιποκύτταρα βοηθούν στη διατήρηση της θερμότητας του σώματος μας, ενώ παράλληλα έχουν και μηχανικό ρόλο με τις ελαστικές τους ικανότητες και τη θέση τους ανάμεσα σε διάφορα όργανα. Ο χώρος σε ένα λιποκύτταρο στην ώριμη φάση του καταλαμβάνεται περίπου εξ΄ ολοκλήρου από ένα κυστίδιο λίπους και το 95% του όγκου του ωρίμου λιποκυττάρου αποτελείται από λίπος.Το καύσιμο που αποθηκεύεται (ενεργειακό απόθεμα) έχει τη μορφή τριγλυκεριδίων (όταν δηλαδή ένα μόριο γλυκερόλης ενώνεται με τρία μόρια λιπαρών οξέων). Κάθε μια αλυσίδα λιπαρού οξέος ενώνεται με ένα από τα υδροξύλια της γλυκερόλης και έτσι το τελικό μόριο που σχηματίζεται είναι ουδέτερο σε φορτίο με αποτέλεσμα να μπορεί να αποθηκευτεί σε μεγάλες ποσότητες.
Η διαφορά ανάμεσα στα τριγλυκερίδια από τα λιπίδια των μεμβρανών είναι βιοχημική και έχει ως αποτέλεσμα οι διπλές μεμβράνες να έχουν ένα υδρόφοβο εσωτερικό αλλά μία υδρόφιλη επιφάνεια. Συγκεκριμένα, σε ένα από τα οργανίδια του κυττάρου, το Ενδοπλασματικό δίκτυο, στο υδρόφοβο εσωτερικό του γίνεται η έναρξη της συσσώρευσης τριγλυκεριδίων. Όταν η συσσώρευση μάζας γίνει αρκετά μεγάλη, τότε αποσπώνται αυτόνομα κυστίδια που έχουν σαν περίβλημα μία στοιβάδα φωσφολιπιδίων και κάποιες πρωτείνες ελέγχου των μεταβολισμών των λιπιδίων (π.χ περιλιπίνη).
