Πέρα από τους ψυχολογικούς παράγοντες, που από εμπειρία ξέρουμε ότι επιδρούν στην επιθυμία λήψης ή μη τροφής, άλλοι παράγοντες είναι και οι
ακόλουθοι:
-Η πληρότητα του στομάχου με τροφή ή με υγρό, τότε λόγω διάτασης του στομάχου, φαίνεται να διεγείρονται κάποιοι υποδοχείς που βρίσκονται μέσα ή έξω από αυτό και να δίνεται έτσι σήμα στο κέντρο θρέψης ή κορεσμού αντίστοιχα. Aπό το γεγονός ότι συχνά δημιουργείται η επιθυμία για λήψη τροφής, αν και στο στομάχι
υπάρχει τροφή, φαίνεται ότι, για να δοθεί σήμαστο κέντρο θρέψης, δεν είναι απαραίτητο να είναι άδειο το στομάχι.
-Η συγκέντρωση της γλυκόζης, αρχικά θεωρήθηκε ότι η ένταση του αισθήματος της πείνας είναι αντιστρόφως ανάλογη με τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα. Δηλαδή, ότι τα αυξημένα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, αφ’ ενός μεν αναστέλλουν τη δράση του
κέντρου θρέψης, αφ’ ετέρου δε, διεγείρουν το κέντρο κορεσμού. Σήμερα όμως η άποψη αυτή δε γίνεται αποδεκτή και σαν παράδειγμα για την απόρριψή της χρησιμοποιείται η περίπτωση των διαβητικών που, αν και έχουν υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, έχουν συνήθως και αυξημένη διάθεση για λήψη τροφής.
